Zaman, kaybı kabullenme yolunda en büyük öğretmendir. Kızımın okulda iki kişiymiş gibi anılması, beni hem sevince hem de hüzne boğdu. Kaybettiğim kızıma olan özlemim hiç dinmeyecek, ama hayatta kalan kızımın hayatına da ışık tutmam gerektiğini biliyorum. Onun başarıları, hayata dair umutlarımı yeniden yeşertiyor, kalbimdeki yaralarla barışmamı sağlıyor. Her gün, birlikte geçirdiğimiz anıları hatırlarken, onun ne denli özel ve benzersiz olduğunu bir kez daha anlıyorum. İkizlerimden biri gitti belki ama ruhu, her gün yanımda taşıdığım bir parıltı gibi, yaşamımda var olmaya devam ediyor. Öğretmenin sözleri sadece bir tesadüf değil, aynı zamanda yaşadığım kaybın ardından gelen bir dinginlikti. Kızımın gözlerinde gördüğüm neşe, kaybettiğim kızımın bıraktığı mirası yaşatmak için bir motivasyon kaynağı. Sevgi ve anı, kaybın acısıyla birleştiğinde, yeni bir hikaye yazmanın kapısını aralıyor gibi. İkizlerimden biri gitti belki ama ikiz ruhumun varlığını her gün hissediyorum.