Hayatın getirdiği zorluklarla başa çıkmak, insanın varoluş serüveninin en çetrefilli yanlarından biridir. İkizlerimle yaşadığım mutluluk, ikisinin de gözlerindeki ışıltıda saklıydı; her ikisi de kendine özgü renkleriyle hayatımı renklendiriyordu. Ancak bir kayıptan sonra, bu renklerin ne denli solgunlaştığını görmek, içimde tarifsiz bir boşluk yarattı. Zaman geçtikçe, bu kaybın acısı içimde derin yaralar açtı. Okulun ilk günü geldiğinde ise, duygularım tavan yaptı; orada, okul bahçesinde, hayatta kalan kızıma karşı duyduğum sevgi ve özlem iç içe geçmişti. Öğretmenin kelimeleri adeta bir ok gibi kalbime saplandı: “İki kızınız da çok iyi gidiyor.” Bu cümle, hem bir yudum mutluluk hem de kaybımın ağırlığını yeniden hatırlattı. de’va’mını ok’umak i’çin gör.sel ü.zerinden 2. say.faya ge.çiniz…